Ölməyən ümid

foto: azadliq.org

Bu gün 136 illik tarixi olan Azərbaycan mətbuatının günüdür. Hansı ki, onun əsasını Zərdabi kimi böyük şəxsiyyət qoyub. Çox təəssüf ki, "universitet fermalarımız" (c) bu gün boş kadrlar istehsal etməklə məşğuldurlar. Nə etmək lazım vəziyyət bu cürdür. Təxminən 2-3 il bundan qabaq aparıcı universite tələbələrindən bir neçəsinə Zərdabi kimdir sualını vermişdilər. Həmin tələbələr Zərdabidən məlumatsız idilər. Halbu ki, onlar jurnalistika təhsili alırdılar.Məcbur idilər bilsinlər!! Burada Zərdabinin həyat və yaradıcılığına toxunmayacam amma bəzi məqamları qeyd edəcəm.


Bu günə kimi Elmar Hüseynovun qətli, Rafiq Tağının, Eynulla Fətullayevin həbsi, Şahvələd Çobanoğlunun vəhşicəsinə döyülməsi, Müsavat qəzetinin fotoqrafı Alim Kazımlının döyülərək ölməsi, Aqil Xəlilin bıçaqlanması, Alma qəzetinin savadsız oxucular tərəfindən sıxışdırılaraq bağlanması və s. Bu kimi faktları nə qədər istəsən saqqız kimi uzatmaq olar. Bunlara baxmayaraq Azərbaycan mətbautı hələ də ayaq üstədir.

Hələ qəzetlərin monopoliyasını demirəm. Bu gün cəmi 2-3 qəzet qəzet satışından özünü saxlaya bilər, digərlərinin məqsəd və məramı aydındır.

Jurnalistlərə ev veriləcək deyildi. İllərlə bu sahədə çalışan adamlar geridə qaldı. Jurnalistikaya aid olmayanlar bu evlərə sahib  çıxdılar. Onsuzda nəsə qeyri-adi bir yenilik də gözləmək yersizdir.

Bu il nədənsə Zərdabi mükafatı da keçirilmədi. Keçən il, ondan əvvəlki il mükafat verilmişdi bu il nəsə baş verdi. Bütün ili əziyyət çəkən jurnalistlər ildə cəmi 1 günü bayram edir. Onu da belə...

İstəməzdim pessimist notlarla bitirim amma deməliyəm. Ümid sonda ölür, heç olmasa ümidimizi öldürməyək

Dəyərli jurnalistlər, bayramınız mübarək ;)